21 Απριλίου 1967. Θυμάμαι λοιπόν, πως μέσα σε μια νύχτα, κατελήθη η δημοκρατία, εκδιώχθηκαν αυτοί που την στήριζαν, και για επτά ολόκληρα χρόνια η κοινωνία ολόκληρη στέναξε κάτω από 'την μπότα του κατακτητή'. Και μετά λοιπόν απο μια εύλογη κοινωνική εξέγερση, ξαναφέραμε αυτούς που στήριζαν πρίν, τη δημοκρατία, και βάλαμε τους κακούς στη φυλακή.
Απλά, όλα αυτά μετά απο μια κοινωνική εξέγερση, απέναντι σε μια χούντα, που όπως έλεγαν όλοι είχε ένα χρώμα, μαύρο.
Και φτάνω σε ένα απλό ερώτημα. Ξέρετε αν το μαύρο χρώμα είναι βασικό χρώμα ή μήπως βγαίνει από σύνθεση χρωμάτων;
Μήπως λοιπόν μετά απ'αυτόν τον παραλληλισμό, μπορούμε να φτάσουμε στο απλό συμπέρασμα, ότι και οι μετέπειτα της 'δικτατορίας' κυβερνώντες, οι τριακόσιοι του σημερινού οχετού που λέγεται 'Βουλή των Ελλήνων' (γιατί θεωρώ ότι είναι όλοι συνυπεύθυνοι για τη σημερινή κατάντια της χώρας μας), με τις αποφάσεις τους απέδειξαν, ότι δεν σέβονται τον ελληνικό λαό, δεν σέβονται ούτε τα δεινά που κατά καιρούς έπαθε αυτός ο λαός, δεν σέβονται ούτε ιστορία, ούτε έθνος, ούτε ανθρώπους, αλλά το χειρότερο γι αυτούς δεν σκέφτονται κιόλας.
Δεν σκέφτονται την πιθανή κοινωνική εξέγερση - έκρηξη, απέναντι στην πολύχρωμη 'δημοκρατική χούντα', η οποία κυβερνά αυτόν τον τόπο, αυτή τη 'δημοκρατική χούντα' που δεν σέβεται τίποτα.
